Stomatolog dziecięcy, czyli lekarz z powołaniem

Stomatolog dziecięcy to musi być specjalista z prawdziwego zdarzenia

Pacjenci zmuszeni wybrać się do lekarza bądź pozostać poprzez jakiś czas w szpitalu, często jednak na równi z lękiem o swoje zdrowie bądź życie – odczuwają strach przed swoistym kontaktem z polskim systemem służby zdrowia oraz jego pracownikami. Ma to doniesienie, jeżeli mówimy o stomatolog dziecięcy http://dentystadladzieciwarszawa.pl/.

Wskazuje się, że to właśnie od lekarza oczekujemy zaawansowanej wiedzy specjalistycznej, jak i również umiejętności myślenia analitycznego i szybkiego łączenia faktów oraz wyszukiwania odpowiednich informacji. Powinien jednocześnie być na bieżąco z nowościami w obszarze swojej dziedziny medycznej. Następnie powinien mieć bardzo wysokie umiejętności interpersonalne, a następnie komunikować się skutecznie, a zarazem precyzyjnie oraz efektywnie bądź potrafić wyjaśnić niezwykle skomplikowane zależności językiem zrozumiałym dla swoich pacjentów oraz ich rodzin. Stomatolog dziecięcy musi właśnie taki być. W wielu sytuacjach liczy się również, że udzieli chorym wsparcia w chwili ogromnego stresu związanego z pobytem na terenie szpitala.

Stomatolog dziecięcy jest to osoba posiadająca wiedzę oraz pewne uprawnienia do leczenia ludzi. W naszym kraju jest nim osoba mająca w posiadaniu właściwe kwalifikacje, potwierdzone wówczas wymaganymi dokumentami, do udzielania różnych świadczeń zdrowotnych, a w szczególności do badania: stanu zdrowia, rozpoznawania chorób a także zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich czy niekiedy wydawania opinii oraz orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji. 

W Polsce wskaźnik, który pokazuje liczby lekarzy na 1000 mieszkańców w 2015 wartość 2,2 i był to najniższy pośród państw członkowskich Unii Europejskiej. U nas tytuł lekarza zdobywa się kończąc bowiem sześcioletnie jednolite studia na konkretnym wydziale lekarskim uczelni medycznej, a od roku 2012 dwa semestry na już ostatnim roku studiów stanowi edukacja praktyczna ukierunkowana na stomatolog dziecięcy. W tym przypadku dyplom lekarza jest równorzędny z dyplomem magistra. Takie prawo do wykonywania zawodu lekarza zdobywa się dopiero po odbyciu trzynastomiesięcznego stażu podyplomowego i zdaniu z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Konkretne zasady wykonywania tego zawodu reguluje bowiem ustawa o zawodach lekarza oraz lekarza dentysty. 

Tego typu zasady uznawania tych kwalifikacji nabytych w państwach Unii Europejskiej określa nam ustawa z dnia 22 grudnia 2015 roku o pewnych zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych już w państwach Unii Europejskiej. Ona dokonuje w zakresie swojej regulacji włączenia prawidłowych dyrektyw Wspólnot Europejskich ukierunkowanych na stomatolog dziecięcy. Znaczący rozwój nauk medycznych spowodowała konieczność wprowadzenia danej specjalizacji podstawowych oraz szczegółowych. Natomiast tytuł lekarza specjalisty w określonej specjalności medycznej zyskuje się tuż po odbyciu trwającego zazwyczaj 5-6 lat szkolenia w trakcie swojej pracy zawodowej. Szkolenie przed uzyskaniem takiego tytułu w szczegółowej specjalności to jak możliwej do uzyskania dopiero po zakończeniu szkolenia w owej podstawowej specjalności z tego względu , że procedury administracyjne oraz jej wymogi formalne trwają zwykle około 15-20 lat, licząc moment rozpoczęcia studiów. 

Bowiem do roku 1999 roku obowiązywał lekarzy dwustopniowy system specjalizacji. Po tych dwóch czy trzech latach szkolenia lekarz otrzymał tytuł lekarza danej specjalności na przykład lekarz internista i tak zwany I stopień specjalizacji. Gdy zdecydował się na kontynuowanie specjalizacji, mógł zdobyć tytuł specjalizacji II stopnia oraz tytuł lekarza specjalisty określonej specjalności na przykład lekarz specjalista chorób wewnętrznych. Jednak ordynatorem oddziału może tylko i wyłącznie zostać tylko specjalista II stopnia w danej mu specjalności. Ten system nie dotyczył bowiem specjalizacji uzyskiwanych po zdobyciu innej, gdzie obowiązywał w tym czasie system jednostopniowy.

Odnosząc sprawę do stomatolog dziecięcy warto mieć na uwadze, że dwustopniowy system w Polsce wprowadzono bowiem po II wojnie światowej z tego względu na wielki niedobór kadry lekarskiej oraz konieczności skróconego szkolenia specjalistów i chęć najszybszego poprawienia tych danych statystycznych dotyczącej liczby specjalistów bowiem w statystykach podawano łączną liczbę specjalistów bez żadnej informacji o stopniu. Ostatnim aspektem jest to, że Polska wzorowała się wtedy na ZSRR, gdzie istniały aż nawet 3 stopnie specjalizacji. W takim systemie dwustopniowym stosowano zasadę tak zwanej trzyletniej specjalizacji I stopnia oraz dwuletniej II stopnia. Bardzo szybko system dwustopniowy uległ wynaturzeniom, które miały miejsce aż do jego zniesienia albowiem zmniejszały się odsetki specjalistów I stopnia zaczynających specjalizację II stopnia, a w najmniejszym stopniu ten proces dotyczył bardzo mało popularnych specjalności, jak na przykład: medycyna sądowa, mikrobiologia, patomorfologia był największy niedobór specjalistów czy niekiedy nawet lekarzy zatrudnionych w ośrodkach związanych najczęściej z uczelniami medycznymi tam konieczność zdobycia II stopnia łączyła się z warunkami zatrudnienia.